De Stolwijken krijgen niets cadeau

Emmeloord - 'Stolwijken winnen heel graag’, verklapte Richard Stolwijk voor het begin van de ludieke en unieke damwedstrijd tussen de familie Stolwijk en Damkring Emmeloord. Dus was het voor de acht broers even slikken na de zware nederlaag: 14-2 voor de Emmeloorders.

Richard Stolwijk (60), bomenkweker te Luttelgeest, secretaris van de PvdA in de Noordoostpolder en voormalig tafeltennisser en dammer, is de bedenker van de damtweestrijd. Hij zorgde er samen met dammer en bestuurder IJsbrand Haven voor, dat de restaurant ’t Voorhuys zaterdag het strijdtoneel was van een wedstrijd tussen de Stolwijken en een combinatie van spelers uit het eerste en tweede team van Damkring Emmeloord. In 1975 damden de broers tegen een team van Samen Sterk. 46 jaar later, in een iets andere samenstelling, herhaalde de geschiedenis zich.

Twaalf kinderen

Dat zit zo: IJsbrand Haven kwam enige tijd geleden bomen kopen bij Richard Stolwijk. Toen IJsbrand weer was vertrokken, kreeg Richard een ingeving. Het leek hem een mooi idee om het met zijn broers op te nemen tegen IJsbrand Haven en zijn clubgenoten. De deal was snel gesloten. Twee vliegen in één klap: de damtraditie van de familie Stolwijk nieuw leven inblazen en de hele familie post-corona na lange tijd weer eens bij elkaar. De familie uit Hazerswoude-Dorp telde maar liefst twaalf kinderen: negen jongens en drie meisjes.

Richard, de helft van een tweeling, is de jongste van het stel. Vader Antoon (‘ome Toon’) en broer Piet zijn overleden. De rest van de familie, inclusief aanhang, kwam zaterdag in Emmeloord bij elkaar voor de damclash en een gezellig bijprogramma. Alle broers en vader waren lid van damclub Samen Sterk uit Hazerswoude-Dorp. Een echte damfamilie dus, al richtte Richard al snel op het tafeltennis. Hij was naar eigen zeggen een ‘goede subtopper’ en trainde jarenlang met topper en groot kampioene Bettine Vriesekoop onder leiding van de legendarische trainer Gerard Bakker.

Samen Sterk

Alleen broer Hans is nog spelend lid van Samen Sterk. Hij refereerde in zijn toespraak natuurlijk aan de wedstrijd tussen de Stolwijken (negen zonen en vader) tegen een afvaardiging van Samen Sterk, de club die vader Antoon had opgericht. Destijds kopte de Leidsche Courant: ‘Zege voor Stolwijk en zonen’. Het werd 11-9 tegen Samen Sterk, jarenlang een van de grootste clubs van Zuid-Holland. De meeste Stolwijken damden tot zaterdag al tientallen jaren niet meer. Om toch enigszins voorbereid te zijn, spoorde Hans zijn broers aan nog wat te trainen.

IJsbrand Haven hintte vooraf voorzichtig aan de mogelijkheid, dat de Stolwijken misschien een of twee partijen zouden kunnen winnen. Je weet het nooit, hè? De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dus namen Hans, Jos, Ton, Cees, Herman, Richard, Aad en Paul vol goede moed plaats aan de damtafel, allen gehuld in een felblauw shirt met daarop in grote witte letters ‘Stolwijken’. Met bijvoorbeeld 10-6 verliezen vond Richard vooraf nog acceptabel, maar met 12-4 verliezen zou als een grote tegenvaller worden beschouwd. ‘Sport is competitie’, betoogde Richard. Je speelt altijd om te winnen.

Geen cadeautjes

Een prijzenswaardige houding, maar helaas voor de Stolwijken herhaalde de geschiedenis zich niet wat betreft de uitslag. Damkring Emmeloord wenste geen cadeautjes uit te delen en won gemakkelijk met 14-2. Twee remises sleepten de Stolwijken uit het vuur. Hans en Herman redden nog enigszins de eer van de familie. De echte dammers waren positief over de Stolwijken. ‘Je kon goed merken, dat het geen huis-, tuin- en keukendammers zijn’, luidde het oordeel. Ondertussen waren ze maar wat blij, dat er geen verliespartij voor hen tussen zat.

‘De nederlaag is geen ramp’, zei Richard. ‘Iedereen vond het hartstikke leuk om weer een keer met elkaar te dammen. En ik kreeg complimenten van Bart Jonker voor mijn spel. Wie weet word ik wel lid van Damkring Emmeloord.’

Harry de Ridder