Zweedse hut alternatief voor de Eifel

Kuinderbos - Wiebren en Hinke Sytsma uit De Bilt installeren zich samen met hun tweeling Ise en Fedde van 7 voor een paar nachtjes slapen in de Zweedse hut op camping De Veenkuil in Bant.

Het installeren kan Ise niet snel genoeg gaan, want ze wil graag zwemmen. Het gespetter en de blije klanken van in het water spelende kinderen op het strandje aan de Kuinderplas even verderop is duidelijk te horen. Het klinkt erg uitnodigend voor Ise die net gearriveerd is.

Scouting

Camping De Veenkuil is geen onbekende plek voor Wiebren en Hinke. Ze zijn geboren en getogen in Emmeloord en gingen al met de scouting voor de mid-lente en mid-winterkampen naar de Veenkuil. De twee hebben elkaar bij de scouting leren kennen. ‘Maar het is hier wel erg veranderd’, is de eerste indruk van Hinke. ‘Ik kan me niet herinneren dat het hier zo mooi was.’

Het stond niet in de vakantieplanning om terug te keren naar de plek waaraan ze dierbare jeugdherinneringen hebben. De Veenkuil kwam pas in beeld toen hun geplande vakantie naar de Eifel in het water viel. ‘We hebben gezocht naar een alternatief en kwamen hier uit. In de Zweedse hut was nog plek voor twee nachten en de rest van de week zetten we onze eigen tipitent op.’ Na een paar nachtjes Kuinderbos wordt koers gezet richting Luxemburg waar de al eerder geboekte week wel door kan gaan.

Zweedse hut

Overnachten in de Zweedse hut, waarvan er één is op de Veenkuil, wekt ook goede herinneringen op, vertelt Hinke. ‘We maakten toen we nog geen kinderen hadden in de vakanties kanotochten door Zweden en sliepen dan in Zweedse hutten.’ Ondertussen vouwt Wiebren een kleine barbecue uit en laat Ise zien dat ze in de hut kan staan. Fedde staat te trappelen van ongeduld om vogels te zoeken en hij wil vissen vangen met een schepnet. ‘Ik laat ze wel weer los hoor’, zegt hij er geruststellend achteraan.

De slaapmatrasjes liggen ondertussen geordend in de hut die uitzicht biedt op het Kuinderplas. Na het maken van een foto, waarbij Fedde zijn breakdance kunsten toont, kan de badkleding aan en lonkt het verkoelende water. Even verderop werken de broers Gijs (18) en Bram (15) en hun vader Marcel Oskam uit Bergambacht zich in het zweet met een spel frisbee. Moeder Ditty zit voor de tent met een boek. De Veenkuil voelt een beetje aan als hun thuis. ‘We komen hier al voor de tiende keer’, vertelt Marcel.

Jonge kinderen

De laatste zes jaren waren ze overigens op campings van Staatsbosbeheer in Zeeland en op Ameland. Marcel: ‘De jongens worden ouder en voor hun zoek je dan wat meer vertier. De Veenkuil is een camping met veel jonge kinderen. We zijn hier dit jaar toch weer terechtgekomen vanwege de mooie herinneringen die hier liggen.’

Ze verblijven 2,5 week op de camping en het is iedere dag leuk, vinden de jongens. ‘Gisteren zijn we naar De Weeribben geweest. Daar hebben we gesupt, oftewel staand gepeddeld. Dat was geweldig en verder spelen we hier geregeld ping pong op de tafeltennistafel bij de ingang van de camping en we zwemmen veel. We gaan ook nog mountainbikes huren om door de bossen te fietsen.’

Dat ze de oudste kinderen op de camping zijn en, in tegenstelling tot vroeger, minder vriendjes maken op de tentplaats maakt de in Ajaxshirt gestoken broers niet uit. ‘We vermaken ons wel. We hebben de telefoon ook mee, af en toe ook gewoon een beetje hangen hier.’ Terwijl de jongens de vliegende schijven weer oppakken en Bram sierlijke snoekduiken maakt, bindt pa de skeelers onder voor een tochtje over de paden door het Kuinderbos.

Indianenkamp

Op het indianenkamp wordt halverwege de middag nog volop geluncht. De ‘indianen’ komen uit Den Haag en luisteren naar de stamnaam ‘Vrienden van de basisschool’. Die basisschool is cbs De Spiegel. Schoolverlaters, onder wie ook ambassadeurskinderen, zien elkaar op het kamp in het Kuinderbos weer terug, waar ze een week genieten van de rust en intense natuur.

Damian, Michiel en Charlotte hebben de leiding over de groep, die dit jaar uit zes personen bestaat. ‘De samenstelling wisselt ieder jaar en het ene jaar is de groep groter dan het andere jaar’, vertelt Michiel. De leegte en rust is wat hen naar de Veenkuil bracht. ‘En de aanwezigheid van de Siouxtenten natuurlijk.’

De kinderen zijn 13/14 jaar oud en vermaken zich naar eigen zeggen prima met een frisbee, zwemmen, voetballen en wandelen. ‘De telefoon hoeft hier niet mee’, merkt Koen op, terwijl hij nog een flinke laag nutella op zijn boterham smeert. Favoriet spel is verder de Weerwolven van Wakkerdam en het nachtspel, dat dit jaar iets anders wordt dan de gebruikelijke dropping. Het belooft heel spectaculair te worden.

Wat de indianen ook niet doen is op hun horloge kijken. ‘We plannen niks’, zegt Damian. Behalve dan dat de leiding voor de hele week inkopen heeft gedaan. In hun reservaat verblijft de groep in twee Siouxtenten, die lijken op een wigwam of tipi, maar dat niet echt zijn, merkt Michiel op. Het territorium van de Vrienden van de basisschool is toegankelijk voor iedereen, behalve voor de ouders. ‘Nee die mogen hier niet komen. Ze mogen ons alleen halen en brengen’, zegt een van de groepsleden. ‘Ouders niet toegestaan’, mompelt een ander.

Cees Walinga