'Ik moet het zorgen afleren'

Emmeloord - Janny Bode uit Emmeloord werd donderdag op de Dag van Mantelzorg uitgeroepen tot Mantelzorger van het Jaar in Noordoostpolder.

‘Ik schrok ervan’, reageert de 59-jarige Bode, die de prijs uitgereikt kreeg door wethouder Hennie Bogaards. ‘Ik zou de bijeenkomst in ‘t Voorhuys nog afzeggen, want ik ben geen mantelzorger meer. Ik vroeg me af of ik er wel klaar voor was. Bovendien sta ik niet graag in de picture, maar mijn collega’s van de gemeente Noordoostpolder hadden me opgegeven.’ Bode werd door haar collega’s genomineerd omdat ze ruim dertig jaar mantelzorger was van haar man Ab die in september van dit jaar op 61-jarige leeftijd overleed. Het bieden van mantelzorg aan haar man heeft ze nooit ervaren als een extra last. ‘Het is geen last als je het voor je echtgenoot doet. Al zeg ik wel altijd: eerst was ik echtgenoot en een beetje mantelzorger en later werd dat mantelzorger en een beetje echtgenoot. Haar man was al van jongsafaan diabetespatiënt en kreeg de laatste jaren steeds meer complicaties. Naast de liefdevolle zorg, stond ze haar man ook een nier af. ‘Dat ik geschikt was om te doneren was een feest. We hoopten dat hij daardoor weer kwaliteit van leven terug zou krijgen, maar dat viel tegen. Het lopen wilde niet meer en bloedsuikers werden slechter. Hij kon geen auto meer rijden en belandde in een rolstoel.’ Ondanks alle ellende en de vele ziekenhuisbezoeken bleven de twee optimistisch. ‘We relativeerden het. Ook voor onze drie kinderen. Dan zeiden we: ‘er zijn ergere dingen’. De kinderen wisten ook niet beter, die zagen pas dat het ook anders kon als ze bij vriendjes of vriendinnetjes waren. Als hun vader een hypo had was dat heel gewoon. Ze zijn er mee grootgebracht. We konden in ons gezin ook niet alles plannen, soms ging een vakantie niet door. We genoten van de kleine dingen: een ijsje, een keertje naar het strand.‘ Om te kunnen zorgen voor haar man ging Janny minder werken en werkte ze twee dagen thuis. De gemeente en begripvolle collega’s maakten dat mogelijk. Daarnaast was er nog externe hulp voor haar man thuis. ‘We wilden per se dat hij thuisbleef.’ Na zoveel jaren intensieve mantelzorger, moet Janny het zorgen zelfs afleren. ‘Als ik met collega’s wandel, wijs ik ze op alle oneffenheden in het wegdek en op paaltjes. Dat was ik gewend te doen en in de winkel ben ik altijd gehaast om zo snel mogelijk weer thuis te zijn. Dat hoeft niet meer. Ik houd nu tijd over en moet de draad van het gewone leven leren op te pakken.’ De Dag van de Mantelzorger werd vorige week gevierd met diverse activeiten. De jonge mantelzorgers gingen naar de film en voor de ouderen was er de bijeenkomst in ‘t Voorhuys. Voor de titel Mantelzorger van het Jaar waren tien personen genomineerd.
Cees Walinga