Oh oh Emmeloord | Studeren

Emmeloord - Het is eind augustus, zaterdagmiddag. Daar gaan ze weer. De gele Boedelbakken gevuld met stoelen, bedden en creatief samengestelde pannensets van Het Goed. De kussens en dekbedden tegen de achterruit geplakt, voorin moeder de vrouw die de kwetsbare spullen op schoot houdt. ‘Heb je de sleutel bij je? Ja. Mooi, dan gaan we.’ Scholieren worden studenten en vliegen uit. Naar Groningen, Utrecht en heel soms Amsterdam. Een kamer werd gevonden, een nieuwe wereld aan je voeten. Tante Margreet had nog een paar theedoeken voor je en die vergeelde Senseo mocht ook wel mee. Op naar de grote stad. Op naar wijsheid en wegen gevuld met nieuwe ervaringen.

Ik was negentien. Na een jaartje forenzen met de 141 richting het Windesheim in Zwolle, ging het roer om. Op kamers, naar de grote stad. Studeren in Utrecht, maar eerst zomervakantie. ‘Zeg moet je niet een kamer in Utrecht gaan zoeken dan? Hoe bedoel je? Nou, uuh, een kamer waar je straks kan wonen. Of wil je straks met de 141 op en neer naar de Uithof? Mwoaah, dat komt vanzelf wel aanwaaien toch, zo’n kamer?’ Stronteigenwijs en uitstellen tot het laatste moment. Dat aspirant studenten een moord doen voor een betaalbare kamer in Utrecht? Ach dat zal wel een beetje meevallen, toch? Nu eerst uitslapen en naar het skatepleintje. Die studie, dat komt in september wel. Net als die kamer. En of die kamer kwam. Op het laatste moment werd met kunst en vliegwerk een kamer geregeld. Sterker nog, het werden er zelfs twee. ‘Het is klein maar fijn en doordat het twee kamers zijn, heb je de slaapkamer mooi gescheiden van de woonkamer. Wel zo prettig, hoef je het bed niet als bank te gebruiken’, aldus de verhuurder. Twee weken later was ik de trotse eigenaar van een nieuw thuis in Utrecht. Twee kamers. Elk twee bij twee meter groot. De bezems werden uit de bezemkast gejaagd en kijk, ruimte voor een bankje! Met de televisie er recht voor – flatscreens bestonden nog niet - en de knieën enigszins opgetrokken, kon je prima televisie kijken. Dat het apparaat geen afstandsbediening had was zo ook geen probleem. En inderdaad, niks zitten op een bed in de woonkamer. Mijn bed stond boven, in het al even grote cv hok. Bij het omdraaien opletten dat je de schouders niet openhaalt aan het expansievat en die tikkende buizen; ‘ach, dat is net als een wekker joh, die hoor je op een gegeven moment ook niet meer tikken…’ Moeite met slapen met het warme weer? Sinds mijn negentiende nooit meer last van gehad. Wel mis ik soms nog de tropische nachten in januari. Een half jaar later verhuisde ik intern naar een balzaal van een kamer, ruim drie bij drie meter. Wel het bed als bank gebruiken en opstaan om te zappen. Jammer, maar goed.Je kan niet alles hebben. hermangrendelman@gmail.com