STOPPELS | Eat and meet

Emmeloord - Wat moeten we nou beginnen met De Golfslag? Afbreken en op de vrijgekomen plek nieuwe appartementen bouwen? Ik denk dat een gewiekste projectontwikkelaar hier zijn vingers bij aflikt. Of geschikt maken voor bewoning door vluchtelingen? Deze optie lijkt een gevoelige snaar te raken in Noordoostpolder. In een petitie wordt het gemeentebestuur opgeroepen het mogelijk te maken om dit markante gebouw beschikbaar te maken voor statushouders. Dit zijn vluchtelingen die door de Nederlandse overheid beoordeeld zijn en toestemming hebben gekregen om hier te verblijven. Die bewoning is weliswaar sober en tijdelijk, maar in ieder geval een stuk beter dan een uitzichtloos verblijf in een AZC.

In de column van vorige week van Peter N. Blauw presteerde deze spreekbuis van het beruchte onderbuikgevoel om iedereen die voor deze mogelijkheid is, weg te zetten als nimby’s met een gebrek aan gezond verstand. Nu heeft meneer Blauw natuurlijk alle recht om dit te vinden, we leven per slot van rekening in een democratie. Maar om mensen die vanuit hun beleving, welke bron die ook mag hebben, proberen om een bijdrage te leveren aan de oplossing van dit probleem op deze manier te bejegenen gaat mij een stap te ver. Gelukkig zijn er ook andere geluiden. Zo zag ik onlangs een Utrechts initiatief waarin vluchtelingen werden uitgenodigd om te komen eten in een Nederlands gezin. De achterliggende gedachte daarbij is dat onder het eten er ruimte ontstaat voor gesprek, kennismaking en ontmoeting. Je leert de ander kennen als persoon; het vluchtelingenprobleem krijgt een gezicht. Een paar jaar geleden heb ik gedurende een aantal maanden een Somaliër onderdak gegeven in mijn huis. Pas dan ervaar je wat het is om vluchteling te zijn, afgesneden te zijn van je land, van je familie, van alles uit je vroegere bestaan. Voor een rijk, ontwikkeld land als Nederland is het een kwestie van beschaving om een goed gastheer te zijn voor mensen die hun land moeten ontvluchten. Natuurlijk vraagt dat om begrip en aanpassing van beide kanten, maar laten we nu niet zo arrogant vanuit onze ivoren toren bij voorbaat die “ander” als een bedreiging bestempelen. Ik ga binnenkort een vluchteling uitnodigen om bij mij te komen eten. Alleen jammer dat dit, in verband met de Ramadan, nog een paar weken moeten wachten. Reageren? albert@energiepioniers-nop.nl Albert Klein Tijssink