‘Je hoeft in dit werk geen horloge’

EMMELOORD - Het kostersechtpaar Adolf en Geeske Bessembinders neemt zondag 6 januari in de ochtenddienst afscheid van de Nieuw Jeruzalemkerk in Emmeloord.

Daarmee komt een einde aan 21 drukke jaren voor Adolf en Geeske. Adolf heeft een leverancier aan de lijn, terwijl Geeske koffie zet voor de koorleden van De Lofstem. Het is een doodgewone woensdagochtend in de Nieuw Jeruzalemkerk. Om half elf heeft het koor pauze en vult de ruimte zich met zangers en gaat Geeske met de koffiekan langs.

Dominees en priesters noemen nogal eens het woord roeping als ze het over hun werk hebben, maar Adolf en Geeske voelen dat dienstbare ook. Voordat de twee met hun zoon en dochter in Emmeloord neerstreken waren ze zeven jaar koster in Delfzijl. ‘We woonden in Westerbork toen we solliciteerden naar Delfzijl. De keuze was eigenlijk: of we gaan als ouderling/diakenen iets betekenen voor de kerk of we worden koster. We hebben voor het kosterschap gekozen.’

‘We lonkten al jaren naar zo’n functie en die kwam in Delfzijl.’ Toen de kerk het daar financieel moeilijk kreeg, was er de vacature in Emmeloord. ‘Die was voor ons.’ De twee hadden inmiddels heel veel ervaring opgedaan. ‘En dat heb je wel nodig in dit gebouw. Dit is een mfc, officieel sinds 2010 maar daarvoor was het ook multifunctioneel. Dat betekent veel meer drukte dan alleen met kerkelijke activiteiten.’

Het mfc is naast de Protestantse Gemeente Emmeloord, de thuisbasis voor de ouderenbonden, koren, bridgeclubs, volkstuinders, patiëntenverenigingen en andere verenigingen en politieke partijen die er vergaderen. En de koster, die als een ondernemer in loondienst opereert omdat hij ook verantwoordelijk is voor het beheer en exploitatie, moet zijn ‘tent’ daarom ook verkopen.

De werkweken voor de Bessembinders stopten niet bij 40 uur. ‘Daar kijk je niet naar, maar af en toe moet je wel een streep zetten. Je wilt het iedereen naar de zin maken en er wordt veel gevraagd, maar soms moet je weleens nee zeggen. En als ik nee zeg dan is het ook nee. Daarop volgt dan meestal wel weer overleg en komt er een oplossing.’ ‘Nee’ kon Adolf ook niet zeggen toen hem gevraagd werd het kosterschap nog even tot 1 februari te vervullen.

Maar over drukte hoor je Adolf en Geeske niet klagen. ‘Het is ook wel een beetje onze eigen schuld. We kunnen een dag claimen om vrij te nemen, maar dat is de aard van het beestje niet.’ De Bessembinders staan er niet helemaal alleen voor. Hij heeft de beschikking over een legertje van 12 vrijwilligers, dat kan bijspringen bij grote klussen, zoals op 16 januari bij een grote receptie in de grote kerkzaal voor 300 personen.

Het kostersschap is een way of live vindt Bessembinders. ‘Je hoeft in dit werk geen horloge. Je moet alleen weten wanneer je begint, maar verder gaat het altijd door.’ Privé afspraken maken doen de Bessembinders wel, maar iedereen weet dat ze die kunnen breken omdat er iets tussen is gekomen. ‘Ik zou zaterdag iets leuks doen met een vriend, maar nu is er weer een begrafenis tussen gekomen. Zo gaat dat. Dat weet ik en dat weten onze familie en vrienden. Je moet daarom ook wel voor dit vak voelen. In die zin is dit ook een roeping.’

‘Ons gezin begrijpt het ook’, vult Geeske aan die haar koffieronde heeft gedaan. ‘Ze zijn er mee opgegroeid.’ In Emmeloord is de familie met zeven kleinkinderen erbij flink gegroeid. ‘Gelukkig is er straks wel meer tijd voor de kleinkinderen’, zegt Geeske die overigens nog niet met pensioen gaat. Zij wordt beheerdster in De Ontmoeting samen met de huidige collega Marianne Pol.

Door alle drukte als koster was er voor Adolf weinig tijd voor hobby’s. Hij heeft zich inmiddels aangemeld bij de volkstuinclub en hij heeft enkele jaren geleden al een camper aangeschaft die wat vaker gebruikt zal worden. Met name Zweden is een geliefde bestemming.

Cees Walinga