STOPPELS

KRAGT-TAAL

Ik schrijf deze column in de week tegen de eenzaamheid. Maar ik kan u verzekeren dat de eenzaamheid langer duurt dan een week. Het krijgt nu veel aandacht in de media. “Wie kent mij nog?” Het is een dankbaar onderwerp voor een artikel of tv programma. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me hoeveel mensen alleen (eenzaam?) tobben met persoonlijke problemen die ze niet kunnen of durven delen. Onenigheid in de familie, scheiding van ouders of kinderen, ziekten, maar ook criminaliteit en politie over de vloer. Je schaamt je dood, laat je niet zien.

Een veilige warme familie voorkomt veel eenzaamheid. En we moeten ons niet laten lijden door of onder wereldrampen. Dat werkt verlammend. “Zorg voor uw naasten, de anderen zijn te ver weg.”

Het is een voorrecht in de Noordoostpolder te wonen waar het nog redelijk rustig is. Zouden hier net zoveel eenzame mensen zijn als in het drukbevolkte westen van ons land? Vast niet, we kijken hier nog naar elkaar om, toch? Natuurlijk zijn er altijd eenzame mensen die moeilijk te bereiken zijn en die zich blijven afzonderen. Eenzaamheid treft niet enkel alleenstaanden en ouderen. Ik denk dat het een groter probleem is bij juist jonge mensen. Als ouderen zien we de jongeren als mooi en volop genietend. Ze werken of studeren, gaan uit en hun toekomst ligt nog helemaal open. We zien ze lachen, dansen, sjansen, sporten en reizen. Om jaloers op te worden. De televisie weet het wel te brengen, de werkelijkheid is vaak anders. Het suïcidecijfer onder nog heel jonge mensen is schrikbarend hoog. Hoe kunnen we deze eenzame jongeren bereiken? Ze laten zich niet makkelijk kennen en spelen het successpel van leeftijdgenoten mee.

Ik herinner me dat ik vroeger ook erg eenzaam was en toen ik eens vakantiewerk deed in een bejaardenhuis voelde ik me daar zo veilig en geaccepteerd, juist door de oude mensen. Familie en vrienden mogen dan niet weten wat je voelt. Dan is het fijn om een privé adres te hebben. Jong en oud gaan goed samen. Een “O-Maatjesproject” lijkt me goed voor oud en jong. Oma’s en Opa’s die jonge mensen willen ontvangen om tot rust te komen, een kop thee te drinken en die naar elkaar willen luisteren.

Had ik maar zo’n oma gehad!

Ria Kragt

mefkragt@gmail.com