STOPPELS

KRAGT-TAAL: DROMEN

Om te beginnen een pluim voor Elisa Maayeshi voor de goede columns die ze schrijft. Ze is echt een aanwinst voor de Stoppelcolumnisten. Ook leuk dat ze nog jong is en daarmee een frisse inkijk geeft over haar leven. Als oudere columnist schrijf ik meer vanuit de achteruitkijkspiegel. Wat heb ik veel gedroomd toen ik zo oud was als Elisa. De meeste dromen kwamen niet uit. Voor Elisa hoop ik dat haar dromen wel uitkomen!

Maar dromen zijn bedrog, of toch niet? Hoe zouden we leven zonder dromen? Elk mensenkind heeft al vroeg in het leven dromen over later. Dat begint uit nieuwsgierigheid. Hoe zal het later met me gaan? Blijf ik in de Noordoostpolder wonen, dicht bij mijn familie of zal ik weggaan? Wat ga ik worden? Zolang we nog klein zijn mogen we genieten van het leven zoals het zich aandient. Vooral het gezin waarin je opgroeit is dan belangrijk, in de puberteit valt dat nogal eens tegen. Maar juist dan droom je van een mooie toekomst. Problemen ga je oplossen, je gaat het anders doen, beter. Je zal die ouders van je eens een poepie laten ruiken. Wat zullen ze dan trots op je zijn!

Intussen sloof je je uit voor je vrienden, je uiterlijk, wil je uitgaan, feest vieren, maar je huiswerk moet ook nog gedaan. De moeilijkheden verberg je zo goed en kwaad als dat gaat. Het zijn de dromen die je inspireren. Daar geloof je in, die deel je met je vrienden.

Maar eenmaal volwassen en getrouwd valt er niet zoveel meer te dromen. Dan heb je verantwoordelijkheden, werk, gezin en kinderen. Dan komen de grotere zorgen en veel taken die gedaan moeten worden. Je gaat je ouders beter begrijpen en waarderen. Jouw poepie hadden ze allang geroken en je haalt je neus niet meer voor ze op.

Ach ja… dromen, een mens kan niet zonder en dat is ook goed, dat geeft hoop. Als er geen verlangen meer is naar geluk, vrolijkheid, schoonheid en goedheid, kortom naar het leven zelf… dan droom je niet meer, dan ben je depressief.

Ria Kragt

mefkragt@gmail.com