Jan uit Bant wordt wielrenner in Amerika

BANT - Wielrennen in de Verenigde Staten. Hoe gaaf is dat? ‘Supergaaf’, vindt Jan Dunnewind. De 20-jarige sportman uit Bant vertrekt eind januari naar Georgia om voor Team Novo Nordisk te gaan rijden.

Door Harry de Ridder

Sinds Dunnewind een jaar of vier, vijf geleden besloot om eens op de fiets te stappen, heeft hij zich zo goed ontwikkeld, dat hij voor het development team van een echte profploeg mag uitkomen. De ploeg bestaat uit louter diabetici. Voor de Bantenaar, die niet beter weet, niet zo’n issue. ‘Het hoort erbij.’ Het heeft er wel aan bijgedragen, dat Dunnewind een prachtige kans krijgt zijn talenten te tonen. ‘Dit is dé kans om te proberen prof te worden. Dat is mijn grote doel. Ik hoop dat ik de komende jaren die stap kan maken.’

Jan Dunnewind komt over als een bescheiden jongen, die exact weet wat hij wil en er alles voor over heeft om zijn doel te verwezenlijken. Aan ambitie geen gebrek. De jonge wielrenner luistert goed naar adviezen van experts en traint keihard. Vrijwel elke dag maakt hij vele kilometers op de fiets. ‘Anderen noemen mij een trainingsbeest’, zegt Dunnewind. ‘Ik ben gedisciplineerd, ik werk hard. Veel talent heb ik denk ik niet, ik moet er heel hard voor werken. Vind ik leuk. Actie!’ Hij heeft sowieso talent genoeg om door een Amerikaanse wielerploeg geselecteerd te worden.

Talent ID Camp

In de zomer van 2017 vertrok Jan Dunnewind voor een week naar Athens, Georgia, voor een Talent ID Camp. Hij had een formulier ingevuld en gemaild en hoorde een tijd niets. Hij was het bijna alweer vergeten, toen de Amerikanen mailden dat ze in hem geïnteresseerd waren. Dus vertrok hij naar de Verenigde Staten om een week lang op de proef te worden gesteld. ‘Dat was redelijk zwaar, ja. Elke dag trainde ik keihard. En ik werd dagelijks uitgebreid getest om te bepalen hoe de diabetes zo goed mogelijk gemanaged kan worden.’ Hij werd nog niet goed genoeg bevonden. ‘Blijf trainen’, zeiden ze.

Dat was niet aan dovemansoren gericht. Dunnewind schakelde een tandje bij en verbleef afgelopen zomer weer een week in Georgia. Hij werd uit meer dan honderd aanmeldingen geselecteerd en had wederom de kans om zich te bewijzen. Deze keer lukte het wel. In november kwam het verlossende woord: hij was geselecteerd voor het development team. Jan Dunnewind gaat een half jaar lang wedstrijden fietsen in de Verenigde Staten, de Dominicaanse Republiek en Canada. Geen werk, geen school, alleen fietsen. Hij krijgt salaris en gaat met tien anderen in een groot huis in zo’n typisch Amerikaanse straat wonen.

Oude racefiets

Wie had dat gedacht toen hij nog maar een paar jaar geleden plompverloren besloot op de racefiets te stappen? Jan Dunnewind komt niet uit een beroemd wielrennersgeslacht of zo. ‘Het is een beetje een raadsel’, vindt hij zelf ook. ‘Het leek me gewoon leuk. Ik ben begonnen op een heel oude racefiets van de buurman, zo eentje met het schakelmechanisme op de buis. Heel oud dus.’ Een tijdje later kocht hij zelf een racefiets, werd lid van FTC Marknesse, stapte niet veel later over naar WV Noordwesthoek en fietste in wedstrijden al snel met de besten mee. En over ruim een maand gaat Jan Dunnewind fietsen voor een ploeg, die op het een na hoogste niveau uitkomt, op de Pro Continental Tour.

Het wordt een prachtig avontuur, dat staat vast. ‘Ik ga veel moois zien, krijg er heel goede begeleiding en ga veel fietsen. Gaaf’, aldus Jan Dunnewind van de Klutenweg. Continue glucosemonitoring, dat in Nederland niet wordt vergoed, wordt in Amerika werkelijkheid. En de jonge Bantenaar gaat leven als een echte prof. ‘Het wordt heel anders dan hier’, weet hij. De Amerikanen willen de jongen uit het vlakke polderlandschap gaan inzetten voor wedstrijden bergop. ‘Klimmen ligt me wel, ik ben er goed in. Leukste dat er is: bergop rijden.’ Dunnewind beseft, dat het een unieke kans is. ‘Ik wil het maximale eruit halen. Ik wil profwielrenner worden. Zo’n kans krijg ik waarschijnlijk nooit weer. Supergaaf.’

Trainer over Jan

Miriam Lassche uit Marknesse is sinds twee jaar trainer van Jan Dunnewind. ‘Jan wil heel graag. Hij is leergierig en supergemotiveerd. Hij wil het beste uit zichzelf halen. En hij durft hulp te vragen. Is nodig, anders red je het niet in de wielerwereld. Natuurlijk heeft hij talent, anders was hij niet zover gekomen. Het is bij hem echt de combi van talent en keihard knokken.’

‘Ik denk dat Jan in de Verenigde Staten alleen maar beter wordt. Hij gaat leven als een professional en hoeft niet te werken of een studie te volgen. Hij gaat op hoog niveau trainen en hoeft alleen maar te trainen, wedstrijden te rijden en te rusten. Daar word je volgens mij beter van.’