Groentje Laura kleurt oranje

Luttelgeest - Laura de Groen (21) kreeg in november een telefoontje van Marius Privee. ‘Ik dacht: Heb je wel de goeie gebeld?’ Privee is de bondscoach van de zaalvoetbalvrouwen. Of ze wilde aanhaken bij de voorlopige selectie van Oranje.

Dat wilde Laura de Groen (voetballer van Tonego, verpleegkundige te Groningen en in de weekends bij haar ouders aan de Kalenbergerweg, vlak buiten Luttelgeest) wel. Ze zegde Tonego af en toog naar het bondscentrum in Zeist voor een trainingsweekend met de Nederlandse zaalvoetbalselectie. Door afzeggingen van andere speelsters kreeg ze een kans en die greep Laura de Groen met beide handen aan. ‘Er moesten nog vier speelsters afvallen, maar ik mocht blijven. Dat had ik nooit verwacht.’

De neo-international speelde begin december in Sittard twee oefeninterlands tegen Tsjechië. Beide wedstrijden won Nederland, Laura de Groen scoorde in de tweede wedstrijd twee keer. ‘Een hele leuke ervaring. Ik kreeg positieve feedback van de bondscoach. Hij zei, dat ik lekker had gespeeld.’ Laura was best onder de indruk van het hele circus. ‘We zaten in een mooi hotel met alles erop en eraan. Heel mooi.’

Grote studentenclub

Laura de Groen, klein van stuk, was nog maar een jaar of zes toen ze ging voetballen. Bij Tonego, dat spreekt voor zich. Toen ze in Groningen ging studeren, trainde ze mee bij The Knickerbockers, een studentenvereniging. Op de vraag of ze zin had om eens mee te trainen met de zaalvoetballers van Drs. Vijfje, een andere grote studentenclub uit Groningen, zei Laura ja. Binnen een half jaar speelde ze in het eerste. ‘Op het veld krijg ik de ene beuk na de andere. In de zaal gaat het meer op techniek. Een fijner spel voor mij.’

De vrouwen van Drs. Vijfje (de naam is ontleend aan het typetje dat Maarten Spanjer in de jaren ’80 in het programma Voetbal ’80 van de VARA speelde) komen uit in de eredivisie, het hoogste landelijke niveau. Na een teleurstellend gelijkspel (2-2) tegen nummer laatst Avanti staat Drs. Vijfje op de vijfde plaats. De eerste vier gaan door naar de play-offs. ‘We zitten ook nog in de beker, bij de laatste vier. We zijn op twee fronten nog volop in de race’, zegt Laura.

De overgang van veld naar de zaal, en dan ook nog op landelijke niveau, was groot. ‘Ik moest heel erg wennen aan de snelheid. En het spelen van de bal met de onderkant van je voet, om snel weg te kunnen draaien, moet je beheersen. Het is een hoog niveau, dus de tegenstanders zijn sterk. Het is toch redelijk fysiek. Ik moet gewoon de duels niet aangaan.’ Laura de Groen is geen goalgetter. ‘Ik ben meer van de voorbereiding.’

Voetbal op gevoel

Ze voetbalt pas sinds een jaar of drie in de zaal. Het spelletje ligt haar goed, getuige ook haar snelle opmars in het zaalvoetbal. ‘Je hebt heel veel de bal, dat is leuk. Op het veld heb je vaak de bal een tijdje niet, maar in de zaal kom je elke tien seconden aan de bal. Ik ben niet van de patronen en de opdrachten. Ik voetbal op gevoel. Als ik veel moet van een coach gaat het fout. Als ik met een vrije opdracht het veld in mag, komt er vaak wel iets leuks uit.’

Het weekend in Zeist, de interlands in Sittard: Laura de Groen kijkt er met veel plezier op terug. ‘Wat wel grappig was: voor het Wilhelmus hadden we een speciaal jasje, maar ik had het verkeerde jasje aan. Gelukkig werd ik er op tijd op gewezen dat ik de verkeerde aan had. En ik was het vaantje kwijt, vond ik gelukkig ook op tijd. Ik snap dat het allemaal professioneel georganiseerd moet zijn, maar voor mij hoeft het niet zo. Ik vond het ook fijn om weer bij Tonego te zijn. Daar is alles lekker normaal.’

In februari staat er weer een interland op het programma, uit tegen België. ‘Ik weet niet of ik er weer bij zit. Ik pin me er niet op vast, kan het ook niet tegenvallen. Ik moet het bij de club laten zien.’

Harry de Ridder