STOPPEL |Parijs, stad van de liefde

Emmeloord - Nee, het gaat niet nogmaals gebeuren. Op de dag van nationale rouw voor de slachtoffers van de MH17 stond er van mij een onbenullig Stoppeltje in de krant over rondhuppelende konijntjes. Zojuist is Parijs ontploft en heb ik net zo´n stukje klaar staan over een spreekwoordelijke ontploffing in mijn keuken en de sportschool. Gelukkig ben ik wat laat met het aanleveren, want in dat stukje heb ik nu even helemaal geen zin. Zeker, de Noordoostpolder is een lokale krant. Maar moeten wij hierin dan helemaal voorbij gaan aan een gebeurtenis die een oorlogsverklaring wordt genoemd?

Excuses, ik kan het niet. Parijs, hart van het land waar ik zo verknocht aan ben. Parijs, de stad waar ik nog nooit ben geweest maar hoop eindelijk eens te mogen bezoeken. Parijs en zijn broeiende banlieue met kansloze bewoners waar zelfs agenten niet durven te patrouilleren. Parijs, waar mensen zoals u en ik zittend op een terrasje of in een restaurant vrijdag werden afgeschoten en anderen in een theater werden geëxecuteerd. Hoe ziet de rest van je leven er uit, wanneer je je hebt verscholen in een gebarricadeerde loge van het theater om aan de kogels te ontkomen? Hoe ziet de rest van je leven er uit als je in de dode ogen hebt gekeken van mede concertbezoekers? Is het onverantwoord om naar Parijs te gaan? Misschien, maar moeten wij ons dan laten afschrikken door mensen met het niveau van een straattegel die niets anders meer hebben in hun leven dan het te geven voor hun land of geloof? Ver van uw bed denkt u misschien, want is Parijs op het einde van de straat nou links- of rechtsaf, maar in ieder geval voorbij de Ketelbrug. Inderdaad, wanneer ik met de beelden van de gebeurtenissen in mijn hoofd uitkijk over de velden in de polder, voel ik mij ver weg van dat alles en veilig. Nog wel. Grote columnisten, die veel virtuozer schrijven dan dit Stoppeltje, kunnen waarschijnlijk gebeurtenissen combineren met scherpzinnige beschouwingen en vileine conclusies. Dat kan ik niet, ik kan alleen mijn verontwaardiging met u delen over hoe haat bezit kan nemen van een stad en angst laat regeren. Wanneer het bloed van de slachtoffers is gestold, de lichamen begraven, de ceremonies achter de rug zijn en de politiek weer kibbelt over wie er lekt. Wanneer zachte sneeuw de sporen heeft toegedekt en de lente het land weer in bloei laat staan kan Parijs misschien weerde stad van de liefde zijn. Want Paris, c´est l´amour! Els Broekman