Augenstein voltooit ‘loop van het water’

Emmeloord - Op de dag dat duizenden Vierdaagse wandelaars met armen vol bloemen de Via Gladiola overspoelen, voltooide Hubert Augenstein (81) vrijdag zijn eigen ‘loopprestatie’. Geen bloemen of toejuichingen, wel een zeer warm welkom van zoon Edgar aan de Lekstraat in Emmeloord.

  Vader Hubert begon zijn ‘wandeling’ op 30 juni in zijn woonplaats Ellmendingen (gemeente Keltern) aan de rand van het Zwarte Woud om ruim drie weken en zevenhonderd kilometer later te eindigen bij de woning van Augenstein jr. in de rivierenwijk van Emmeloord. Het staat haast symbolisch voor de missie die Hubert Augenstein aan ging. “Mijn huis ligt pal aan een beekje, dat uitkomt op de rivier de Rijn. Ik wilde graag met eigen ogen zien waar het water vanuit Duitsland via Nederland uiteindelijk terechtkomt. Mijn looptocht ging dus via de Rijn en de IJssel naar mijn zoon in jullie polder waar het water uiteindelijk in het IJsselmeer uitkomt.” “Het was goed om te zien hoe mooi hoog het water in deze zomer staat. Ook was het heel bijzonder om de Noordoostpolder te aanschouwen. Vooral die rijen bomen langs die kaarsrechte wegen maakten veel indruk op mij. Het past precies bij het gezegde dat we in Duitsland over jullie land hebben: God heeft de wereld gemaakt, de Nederlanders maakten Nederland.”   Zoon Edgar, die elf jaar geleden vanwege zijn werk bij de Duits-Nederlandse windtunnels (nabij Vollenhove) naar Nederland kwam, is uitermate trots op zijn vader. “Vroeger maakten we samen grote fietstochten naar Istanbul en Gibraltar, maar vanwege staar aan mijn vaders ogen is hij noodgedwongen overgegaan op wandelen. Ondanks zijn oogproblemen en zijn hoge leeftijd heeft hij er zo’n kleine zevenhonderd kilometer opzitten, dat is toch geweldig. Ik ben ze nu vergeten, maar morgen krijgt hij die welverdiende bloemen van mij.”   Onderweg waren er een paar ‘taaie momenten’, voor Augenstein, zoals de hitte van het eerste weekend. “De eerste dagen liep mijn vader in temperaturen die ook in Duitsland recordhoogte bereikten. Dat moet wel afzien zijn geweest”, zegt Edgar Augenstein. “Gewoon veel drinken”, pareert Augenstein sr. luchtig. “Ik kreeg van allerlei automobilisten zomaar flesjes water aangereikt. Het contact met mensen was sowieso het mooiste van de hele tocht. Zo had ik nog in Duitsland een prachtig gesprek met een Fransman over alle wereldproblemen. En even voorbij Deventer kreeg ik een lunchpakket aangeboden door een aardige mevrouw. Ook waren er meerdere mensen die mij een ritje in de auto aanboden. Uiteraard ben ik daar niet op ingegaan. Mijn overnachtingen had ik in pensions of de wat goedkopere hotels. En als ik te moe was om te zoeken, zette ik gewoon ergens mijn tentje op.”   Augenstein wijst op zijn wandelkar die volgestouwd is met de basiselementen tent, slaapzak, luchtbed, extra kleding, eten en drinken. “Gezien mijn hoge leeftijd zal dit wel de laatste grote tocht zijn die ik in mijn leven gemaakt heb. Ik reis met de trein weer terug naar Duitsland als een tevreden man. Mijn doel is bereikt. Ik heb de loop van het water gezien.” Peter Dekkers