Justine Post in finale essaywedstrijd

Emmeloord - De 17-jarige Justine Post uit Blokzijl was zeer verrast dat ze met een essay over de smartphone, dat ze in februari schreef, de finale bereikte van de PUC Humanities Essaywedstrijd.  

,,Ik vind het vak Nederlands wel leuk en schrijven ook wel, maar ik ben geen uitzonderlijk talent. Ik heb geen hoge cijfers, daarom was ik ook wel verrast, maar het onderwerp paste wel bij mij." Aan de wedstrijd deden 438 leerlingen mee. Het onderwerp luidde: Smartphone of 'phonesmart'.  Vrijdag ging ze met haar docent Nederlands, Diny Verrips, naar de feestelijke high tea op de campus van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Uiteindelijk hoorde ze niet bij de drie prijswinnaars.  Hieronder het essay dat Justine schreef:

Afhankelijk van een appel of zwarte bes

Een doorn in het oog voor elke leraar. Smartphones. Hij doet zijn stinkende best om ervoor te zorgen dat iedereen in de klas het begrijpt. Elke dag weer. Met die vieze koffie adem waar ik altijd misselijk van word. ‘Nee hoor meneer, u hoeft het niet uit te leggen. Ik vind het wel op Google.’ Als ik het niet zeg in de les, dan iemand anders wel. Gelukkig heeft mijn slimme telefoon overal een antwoord op. Voor elke vraag waar ik niet uit kom, pak ik hem. Zonder mobieltje zijn we tegenwoordig nergens meer, want het aan de leraar vragen is ook gewoon écht niet cool. We zijn phonesmart, alleen slim met onze telefoon.   Het zijn bijna onze hersenen geworden, die smartphones. Google is onze beste vriend voor de antwoorden op al onze vragen en we slaan alles ook maar gelijk op. Oh en als het lukt ook maar even  een back-up in iCloud, gewoon voor de zekerheid. Hoeven we het niet nog een  keer op te zoeken, mocht de telefoon gestolen worden. Steeds meer zijn we voor informatie afhankelijk geworden van zo’n klein, rechthoekig blokje met wat computerchips erin. Je gaat toch niet meer in zo’n dikke encyclopedie zitten bladeren, daar heeft niemand meer tijd voor in deze drukke 21e eeuw. We moeten al zoveel dingen doen. Ook zelf nadenken wordt tegenwoordig al een lastig verhaal. Stel je eens voor, zelf moeten bedenken hoeveel provincies we in ons land hebben. We zijn erg gemakzuchtig geworden en kunnen onze tijd, vinden we, wel beter gebruiken.   Weliswaar wordt die tijd toch ook vaak op de telefoon besteedt. Niet alleen ons hele geheugen zit in die smartphone, ook ons sociale leven. Twitter, Facebook, Instragram en WhatsApp. Ik vind het bijna een dagtaak om alles bij te houden en op de hoogte te blijven, al werkt het wel heerlijk rustgevend. In elke groep moet even een berichtje terug gestuurd worden en ook mijn vriendinnen moet even weten dat ik weer wakker ben, op de wc zit of ga slapen. Op Twitter laat ik meerdere keren per dag weten wat ik op dat moment aan het doen ben, op Facebook onderhoud ik het contact met alle ‘vrienden’ waarvan ik de helft nog nooit gezien heb en op Instagram zet ik foto’s om aan iedereen te laten zien wat voor een leuk en geweldig leven ik wel niet heb. Deze tijdsbesteding is toch stukken leuker, dan goed je huiswerk maken en zelf nadenken. Dit is tenminste niet zo zwaar en ieder mens heeft ontspanning nodig, elke dag.   Af en toe besef ik me dat ik ook nog maar eens iemand in het echt moet spreken, want dat is nu toch al wel erg lang geleden. Dus daar ga ik dan op de fiets, met Google Maps in m’n hand want anders verdwaal ik. Kaart lezen kan ik niet, maar dat komt natuurlijk omdat ik een vrouw ben en niet omdat ik met Google Maps ben opgegroeid. Gelukkig ben ik niet de enige die verdwaalt zonder die geweldige digitale kaart, die je ook nog eens met een hele vriendelijk stem vertelt waar je precies heen moet en wanneer je je bestemming hebt bereikt. Uit onderzoek  van Telenav is gebleken dat de helft van de jongeren verdwaald zonder smartphone. Dit komt doordat onze hersenen niet meer gewend zijn informatie te onthouden en waardoor we dus niet meer weten langs welke boom we moeten fietsen. Ons brein zit immers in onze telefoon, dus dat hoeft ook helemaal niet. Veel te veel moeite. Ik word al moe als ik er over nadenk.     Toch slaat onze smartphone wel erg veel informatie op. Zolang hij het aankan is er niks aan de hand natuurlijk. De vraag blijft wel, wat is echt waar en wat is de grootste onzin die er bestaat. Vaak geloven we alles wat we vinden en kijken we er niet kritisch naar. We nemen het maar gewoon klakkeloos over. Vaak onschuldig en ongevaarlijk. Hebben we een keer een 4 op een proefwerk aardrijkskunde, is dat niet het einde van de wereld. Soms kan het wel gevaarlijk worden. Zijn we een keertje ziek, gaan we onze symptomen Googlen en raken we helemaal in paniek van wat er uitkomt. Gelukkig hebben we dan altijd nog ons kleine beetje algemene kennis waaruit we kunnen opmaken dat het niet waar is wat er staat. En anders zitten we toch gewoon even gezellig bij de dokter, hebben we die ook weer gesproken.   Natuurlijk slaan we wel een beetje door in ons overmatige gebruik van smartphones. Het is allemaal leuk en aardig, zo’n geweldig sociaal leven, nooit meer verdwalen en alle kennis altijd bij de hand hebben maar het is wel slecht voor onze gezondheid. Door de smartphone zijn er opeens allemaal nieuwe kwaaltjes bij gekomen. Fomo, fear of missing out, een Facebookdepressie, blackberry-nagel en de nieuwste is de smartphone-nek. Ook zorgt het voor slechte prestaties op school, want de concentratie is altijd ver te zoeken. Toch vindt de mobiele generatie van tegenwoordig die risico’s het allemaal waard, want je appel of zwarte bes in de gft-container gooien is echt geen optie. We zijn namelijk al helemaal onthand als de batterij leeg is en er geen oplader in de buurt is. Ik ben dan ook niet de enige die bang is dat anderen vinden dat ik dom ben, want zonder telefoon weet ik niks. Ik ben namelijk phonesmart, net zoals alle andere jongeren in Nederland.