Recensie | Nathalie Baartman ontroerend naïef

Emmeloord - De wegens ziekte uitgestelde voorstelling ‘Louter’van Nathalie Baartman werd zaterdagavond opgevoerd in theater ’t Voorhuys. De hoeveelheid publiek was zodanig dat deze op het toneel plaats kon nemen. Voor Nathalie zelf wel even wennen. We zaten haar dicht op de huid, maar het was ook knus en vertrouwd, twee aspecten waar de provinciaalse Nathalie waarde aan hecht, het ‘weckflessengevoel’. In Twents accent vertelt ze over haar moeder van wie het literaire genre bestaat uit wekelijkse zustersessies waarin overlijdensadvertenties worden voorgedragen. De voorstelling heeft alle betekenissen van het woord ‘louter’in zich; puur, zuiver, onvervalst en enkel en alleen. Nathalie typeert zichzelf als ‘ontwapenend naïef en randstedelijk assertief’. Haar voorstelling is voor een groot deel autobiografisch. Als net verlaten moeder met een tweejarige dochter vertelt ze over haar gezin als was het een uit de boom gevallen nest met jonge vogeltjes. Over haar nieuwe tuin die zelfstandig heeft besloten om gewoon overal paardenbloemen en brandnetels neer te zetten. Als attributen heeft ze niet meer nodig dan een traporgeltje van de kringloop, een strijkplank en een accordeon. Haar voorkeur voor Servische volksmuziek komt mooi tot uiting in het strijdlied dat ze zingt en waarvoor ze van te voren de verschillende stemmen heeft ingezongen. Ook het Twentse lied dat zij al strijkend zingt over een overleden geliefde die als een vogeltje dagelijks voor haar raam komt zingen, is prachtig van tekst en eenvoud. Een kwetsbare fragiele vrouw met veel te veel leed op haar schouders die weet te relativeren en te ontroeren.

Truus Vegterlo