Echtpaar Gordijn uit Emmeloord beleeft diamanten huwelijk

Emmeloord - EMMELOORD - Ze weten het nog precies. Toen Jo en Elisa Gordijn op 15 maart 1957 van Zeeland naar de Noordoostpolder verhuisden was het zomers warm. ‘Je kon de zomerjurk aan.' Vijf weken later lag er op een morgen vijf centimeter sneeuw.

Jo Gordijn (85) en Elisa de Roos (82) zijn sinds hun elfde al onafscheidelijk. Ze groeiden beiden op in Zeeuws-Vlaanderen, Jo in Graauw en Elisa in Kampen. Jo's ouders deden hun inkopen in de winkel van Elisa's ouders en zo leerden de kinderen elkaar kennen. ‘Als ze Jo kwijt waren, was het altijd: ‘Kijk eerst maar bij Elisa.'. Het heette geen verkering, maar daar dachten anderen anders over. Op het bruiloftsfeest van de broer van Jo en de zus van Elisa, hadden de twee alleen oog voor elkaar. Onder de tafel waaraan ze samen zaten, werden hun schoenveters aan elkaar geknoopt. ‘En wij hadden niets in de gaten', herinneren ze zich lachend. Toch moesten ze elkaar bijna vier jaar missen, toen Jo voor militaire dienst naar Java in Nederlands-Indië werd gezonden. Hij maakte deel uit van de 7 decemberdivisie, ‘de vergeten oorlog'. ‘Dan duurt wachten lang', beamen ze allebei. Maar ze bleven wachten en toen Jo in 1950 terugkeerde, werd er ook niet meteen getrouwd. De twee trouwden op 28 november 1951. Hun eerste huisje stond in Stoppeldijk. Ze maakten de verschrikkingen van de Watersnoodramp mee, al hielden ze het zelf droog. ‘Ons huis stond achter de derde binnendijk, daar kwam het water niet.' In Zeeland werden drie van de vijf kinderen geboren. In 1957 volgden ze het voorbeeld van een zus en zwager van Elisa, die vier jaar eerder al naar de Noordoostpolder waren verhuisd voor werk. Het gezin Gordijn ging aan de Onderduikersweg wonen, waar de jongste zoon en enige dochter zijn geboren. Jo werkte net als in Zeeland in de landbouw, maar rond zijn veertigste maakte hij de overstap naar de scheepsbouw op Urk. ‘Dat heb ik altijd met plezier gedaan. Ik was uiteindelijk metaalbewerker en daar kon ik mijn beroep uitoefenen.' Hun ‘huisje weltevree' staat aan de Meidoornstraat in Emmeloord. Twee opgeruimde mensen, die veel samen doen. ‘We lopen niet meer zo hard als toen we twintig waren, maar we redden het samen prima. We hebben - nog - geen hulp nodig.' Op de vraag wat het geheim van zestig jaar huwelijk is, antwoorden ze eensgezind: ‘Geven en nemen. We zijn wel eens kwaad, maar dat duurt twee minuten.' Ze hebben het er samen wel eens over: ‘Als jij er niet meer bent, hoeft het voor mij ook niet meer.'