Géke Lassche beklimt Mont Ventoux: "Het was een gevecht"

Marknesse - "Als je het gevecht niet aangaat, verlies je altijd", vertelt Géke Lassche uit Marknesse. Zij beklom begin september de Mont Ventoux in Frankrijk, nadat zij het gevecht tegen kanker had gewonnen.

Op vrijdag 4 september was het eindelijk zo ver. De beklimming van de Mont Ventoux, een actie van Groot Verzet tegen Kanker van Stichting Mont Ventoux, stond op het punt van beginnen. Na maandenlange training konden de deelnemers eindelijk kijken of ze waren opgewassen tegen de Kale Reus in Zuid-Frankrijk.

Bijzonder

Voor Géke was de kennismaking met de Ventoux bijzonder. "Een kale bult in het landschap", vertelt zij. "Is de omgeving dan vlak landschap? Nee, allerminst. Een heel bijzonder gezicht. Dichterbij gekomen is het inderdaad een bijzondere berg," Nadat Géke een paar dagen in de omgeving van de berg bivakkeerde, was het tijd voor de beklimming. "Ik heb al veel bergen en bergpassen gezien, maar deze is wel heel bijzonder. Wat kaal, stenen, winderig. Ik kan me goed voorstellen dat de Mont Ventoux wordt bejubeld, maar ook dat erop gescholden wordt. Bij elk bochtje die we reden dacht ik; hier kan ik wel even op adem komen. De berg wilde ik wel zo graag in mijn hersenen programmeren. Natuurlijk lukt dat niet."

Heftig

Tijdens Groot Verzet tegen Kanker gingen niet alleen fietsers omhoog. Een dag voor de fietsers trotseerden wandelaars en hardlopers de berg. "Met team Blokzijl hebben we, op de fiets, de hardlopers en wandelaars aangemoedigd. Ik heb toen de eerste helft gefietst. Van de camping naar Sault (startplaats) en toen de berg op tot Chalet Reynard. De laatste zes kilometers wilde ik toch maar tot vrijdag bewaren. Dit stuk was al heftig voor mij", blikt Géke terug. "En dan zeggen ze dat het de 'mietjes kant' van de berg is. De moed zakte me in de fietsschoenen", klinkt het nu. Daarna was het de beurt aan Géke en een paar honderd andere fietsers. In Sault verzamelden zich 350 wielrenners. De minuut stilte vooraf aan de start was indrukwekkend. "Je staat stil bij het waarom, voor wie, hoezo", vertelt de inwoonster van Marknesse. Vervolgens werd begonnen aan de tocht. "De eerste twee kilometer dalen, maar dan klimmen, 23 kilometer. De eerste kilometers tot aan Reynard gingen makkelijker dan de dag ervoor. Toen volgden de laatste zes kilometer. "De eerste twee kilometer gingen prima. De verzuring in mijn benen sloeg toe. Even stoppen, het herstel ging toch nog snel. Toen volgde weer een kilometer, afstappen, op adem komen. Werd er tegen me gezegd, 'je bent al op de helft'", zegt Géke enthousiast. "Nog maar op de helft? HELP!" Géke zette toch door, ging strepen op de weg tellen en ging in gesprek met de berg. "Tot vijfhonderd meter onder de top, je hoort dan al wat gejoel, gejuich, Moed, kracht, waar haal ik het vandaan? Het ging een stukje makkelijker. En dan de laatste bocht. Ze zeiden dat het een steil stuk is en dat je de bocht ruim moet nemen. Het zal wel, de top zuigt!", vertelt Géke. Uiteindelijk kwam zij over de finish en nam zij een mooie medaille in ontvangst. De sfeer op de top was emotioneel. "Lachen, huilen, uitputting, de overwinning, het ligt zo dicht bij elkaar." Dik een maand na de beklimming van de Mont Ventoux voelt Géke zich goed.

Blog

"Op mijn blog op de site van Groot Verzet tegen Kanker heb ik in maart 2015 geschreven; In februari 2014 kreeg ik een titel "kankerpatiënt" . Operaties, chemo en bestraling heb ik het afgelopen jaar ondergaan. Allemaal om weer een relatief gezonde en langere toekomst in het vooruitzicht te hebben. Omarming en gevecht tegen kanker en berg. Je kunt iets pas omarmen als je het gevecht aangaat. Het was een gevecht, maar als je het gevecht niet aangaat verlies je altijd!", waren haar krachtige woorden. Tekst Alexander Drost