Enser hulp voor vluchtelingen

Ens -   Ramona Brongers uit Ens richtte afgelopen jaar stichting Live for Lives op, een organisatie die zich inzet voor vluchtelingen in Europa. Inmiddels is er samenwerking met de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties, de UNHCR.

Het was niet het beeld van het aangespoelde Syrische jongetje Aylan dat haar triggerde om iets te gaan doen voor de tienduizenden ontheemden. Een schokkend plaatje van een verdronken meisje in kleurige kleding drijvend in zee had al veel eerder veel los gemaakt bij de jonge moeder uit Ens. Het beeld is te zien op de site van Live for Lives.   ,,Dat was in april en voor mij het moment iets te gaan doen. Ik heb een oproep op facebook gezet en toen ging het snel.” Ramona, die een eigen organisatiebureau heeft, zet zich inmiddels bijna fulltime in voor Live for Lives. ,,Ik heb geluk dat Eric, mijn man, mij hier in steunt en dat we het ons kunnen permitteren. Ik ben graag met humanitaire zaken bezig. Hier kan ik mijn ding doen, het geeft me ontzettend veel voldoening.”   Er meldden zich veel vrijwilligers aan en geld en goederen stroomden binnen voor de vluchtelingen. ,,We hadden een vliegende start en zijn officieel in augustus begonnen, een maand later passeerde de notariële akte en inmiddels hebben we ook een ANBI-status”, vertelt Ramona. Op 26 oktober vertrok de eerste hulpploeg bestaande uit 36 personen naar het Griekse eiland Lesbos waar veel vluchtelingen aankomen. Onder de vrijwilligers ook Monique Boer uit Ens. ,,Ik wil graag wat voor de vluchtelingen doen. Alle negatieve en agressieve verhalen over de vluchtelingen doen me pijn. Ik wil helpen.” Ze was met de groep onder leiding van Ramona een week op Lesbos. De groep werd opgedeeld in vier afdelingen (medisch, water, voeding en kleding/kinderen) bestaande uit negen personen. ,,We gingen ’s ochtends naar het strand om vluchtelingen op te vangen. Je weet nooit hoeveel er aankomen. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen er uit de kleine rubberbootjes komen. De bootjes zijn gemaakt voor hooguit 30 personen, maar er zaten soms wel 100 in”, vertelt Monique. Oranjelint Van baby’s tot hoogbejaarden van 90 jaar hielp ze uit de bootjes aan wal. ,,Vanuit het vliegtuig kon je al zien wat er gaande is op Lesbos. Je zag uit de lucht een oranjelint voor de kust. De kleur van de zwemvesten. Wat me aan de kust opviel was hoe iedereen verschillend reageerde op het bereiken van de veilige kust: sommige kinderen gingen spelen, ouderen huilden, enkelen deden een gebed en anderen maakten een selfie.” De vluchtelingen werden aan de kust gescheiden op basis van hun fysieke gesteldheid, om ze meteen de nodige zorg te kunnen geven. Monique bezocht ook het kamp Moria, waar vooral Afghanen opgevangen worden en ging naar Kara Tepe, waar de Syrische vluchtelingen naar toe gaan. ,,In Kara Tepe was het beter geregeld dan in Moria. Je merkt wel dat de Syrische vluchtelingen meer welkom zijn. De situatie in Moria vond ik schokkend; een slechte hygiëne, geen maandverband en luiers, mensen in natte kleren, nauwelijks tenten echt heel erg. Als er al tenten waren lagen ze met acht personen in veel te kleine tentjes. Ook waren er veel te weinig toiletten.” Dorpsgenoot Jurrie Schutte hielp ook mee bij het ontschepen van de vluchtelingen. Hij ging met de tweede missie van Live for Lives mee, van 23 november tot 1 december. ,,Ik zag hoe mensen een auto huurden om de vluchtelingen, die aanvankelijk een grote afstand moesten lopen op Lesbos, te vervoeren. Ik dacht dat ga ik ook doen, maar uiteindelijk heb ik dat niet gedaan. Ik heb me aangemeld bij de stichting van Ramona”, zegt hij aan de koffie met Ramona en Monique.   ,,Wij werkten met 20 mensen aan de kust. We gaven de vluchtelingen, water, iets te drinken, droge kleding, een warme deken en liepen een stukje met ze mee. We hebben zelfs iemand in een rolstoel aan land gezet. Sommigen kwamen filmend aan, anderen waren in shock of huilden van emotie, maar blij waren ze allemaal en dan nog niet wetend wat hen te wachten staat in Europa.” Lege petflessen ,,Wat ik nooit zal vergeten is de boot die aankwam en half vol water stond. Wat een opluchting was er dat ze het gered hadden”, vertelt Jurrie. Verwonderd keken ze ook naar de zwemvesten die gedragen werden. Ramona legt er eentje op tafel. ,,Weinig drijfvermogen, sommige kinderen droegen alleen vlindertjes voor de bovenarmen en er waren ook vesten van lege petflessen bij.” De week op Lesbos en de confrontatie met de vluchtelingen heeft diepe indruk gemaakt op Jurrie en Monique. ,,Het is indrukwekkend. Ze zetten heel wat in de waagschaal om de overkant te halen. We hoorden ook verhalen van mensen die het niet zagen zitten om in zulke kleine bootjes de oversteek te maken, gedwongen werden om in te stappen. Er ging zelfs het verhaal rond dat iemand die weigerde doodgeschoten werd door een mensensmokkelaar.” Nieren Hartverscheurend waren ook de verhalen van vluchtelingen die aan land kwamen en net een operatie achter de rug hadden. ,,Kidney, kidney werd er geroepen”, vertelt Jurrie. ,,Ze wezen op een zwakke vluchteling, die om zijn vlucht te kunnen betalen, een nier verkocht had en kort na de operatie zijn vlucht voortzette. Organen verkopen voor vrijheid dus.” Live for Lives stelt zich ten doel om zich breed in te zetten voor de vluchtelingen in Europa. Dat betekent dat ze niet alleen in Griekenland actief zijn. ,,We willen kijken wat er binnen onze mogelijkheden ligt van bijvoorbeeld hulpgoederen aan de IJsselhallen in Zwolle dichtbij tot aan een missie naar Lesbos of grens Macedonie. We hebben gezien dat er tussen de eerste en tweede missie van ons al veel veranderd is in Griekenland. We wilden bij de tweede missie ook graag weer naar kamp Moria om daar tenten te bouwen en materialen uit de delen om het aangenamer te maken. Dat is ons niet gelukt omdat we er niet meer in mochten. Dat was frustrerend. De organisatie werd strakker”, vertelt Ramona.   ,,Moeten we nog op Lesbos zijn, dat is de vraag. We willen flexibel zijn en inspelen op veranderingen. Inmiddels hebben we korte lijnen met de UNHCR. Zij zijn enorm blij met onze hulp, ook om hun vaste medewerkers iets te ontlasten.” Voor een derde missie staan in ieder geval voldoende vrijwilligers in de startblokken. ,,We hebben een wachtlijst”, zegt Ramona, die met haar man Eric Brongers en Hennie Bouwknegt (ook uit Ens), George Appelo en Annuska Heldring het bestuur vormt van de stichting. Ook is er geld voor een volgende missie. Ondanks het betrekkelijk korte bestaan van de stichting, zijn er kerken en scholen die geld inzamelen voor de stichting Live for Lives. ,,En we ontvangen natuurlijk kleding en goederen.” Cees Walinga