Mientje Anninga: ‘Ik kan niks weggooien’

Nagele - De 78-jarige Mientje Anninga-de Boer uit Nagele verwerpt de wegwerpmaatschappij. Waar het kan zoekt ze naar hergebruik.

De collectie tassen op de etenstafel van de woonkamer is een toonbeeld van haar creativiteit en duurzaamheid. ‘Ik maak de tasjes van de versierlinten die je bij bloemen krijgt’, vertelt ze. ‘Ik krijg de linten van familie, vrienden, kennissen en mensen van de kerk’, gaat ze verder. Een enorme glazen pot tot de rand gevuld met de gekleurde linten laat zien dat er nog voldoende voorraad is.

Een uitgebreid assortiment van telefoon-, zwem, hand-, kinder- en boodschappentassen heeft ze inmiddels gemaakt. ‘Hoe lang ik ze al maak, weet ik niet, maar al heel lang. De namen bedenk ik zelf niet hoor. Die geven anderen eraan.’ Voor haar eigen mobiel, die ze niet gebruikt als smartphone, heeft ze pas nog een kleurrijk tasje gemaakt. Verder maakt ze de tasjes alleen om weg te geven. ‘Ik verkoop ze niet. Ik geef graag eens een tas weg.’

Haakwerk

Naast het haakwerk met de linten, maakt ze de voering van de tasjes van reststofjes. Ze toont een tasje met de voering van een stof, waarvan ze een jurk maakte die ze droeg toen ze 18 was. ‘Ja ik zei al; ‘Ik kan niks wegdoen. Kijk in deze tas is de voering van een stof waarvan mijn moeder een jurk had.’ Naast de tasjes maakt ze ook kussens, beddenspreien en is het tafelkleed ook zelfgemaakt.

En allemaal van hergebruikte stoffen. ‘Het leuke van mijn hobby is dat ik van niks iets kan maken. Ik ben tegen de weggooimaatschappij’, zegt ze in de woonkamer waar het aan planten ook niet ontbreekt. ‘Ik koop nooit nieuwe planten; ik stek ze. Ik houd van een volle vensterbank. Kijk ook eens hoe mooi de orchideeën er bijstaan.’

Stekjes

Mientje, geboren in Nieuwleusen, kwam in 1961 samen met haar man Geert, die in 2009 overleed, naar de Schokkerringweg. Ze werkte jarenlang als gezinsverzorgster in de polder en was 32 jaar actief bij de zondagsschool in Nagele en leidde 12 jaar de meisjesvereniging in het dorp.

Cees Walinga